Niedawno założyłem ogrodniczki jeansowe i, i owszem, z poważnego biznesmena zmieniłem się w staromodnego węglarza. Takiego, który obsługiwał pociągi w latach 30. Patrząc w lustro, pomyślałem, że mógłbym uchodzić za farmera z lat 50., podkradającego kukurydzę. (Czy kukurydzę w ogóle się tak podkrada?) Zdecydowanie nie czułem się sobą.
Oczywiście granica między fajną metamorfozą a przebraniem na Halloween jest cienka. "Jeśli nie jesteś robotnikiem, napierśnik zaczyna wyglądać jak kostium", powiedziała Ann Richardson, historyczka marki w Dickies, firmie z Fort Worth w Teksasie, która produkuje ogrodniczki od momentu założenia w 1922 roku. Tradycyjnie ogrodniczki odpowiadają na potrzeby osób pracujących na polach zbożowych, budowach czy w fabrykach. Ale współcześni kreatywni doceniają też ich praktyczność. "Można je pobrudzić i wszędzie mają kieszenie na przypadkowe rzeczy", powiedziała Noémie Salia, 26 lat, projektantka oświetlenia i modelarka po godzinach.
Ogrodniczki czasem flirtowały z modą, zwłaszcza w latach 90. Warto wspomnieć uroczą Jennifer Aniston znaną z "Przyjaciół" czy mniej przytulanego Tupaca, noszącego parę z napisem "Thug Life". Hipisi z lat 70. wybierali tanie ogrodniczki, by odróżnić się od establishmentu. Dzieci prawników i zamożnych menedżerów "utożsamiały się z klasą robotniczą i buntem, sprzeciwiając się ciągłemu byciu wyelegantowanym", powiedziała pani Richardson o tym kontrkulturowym geście.
Dziś, mimo coraz bardziej swobodnych dress code'ów, ogrodniczki wciąż są trudnym produktem dla tych, którzy nie mają w rękach kosza czy piły. Jeff Thrope, 35 lat, konsultant marketingowy, wspomina, że czuł się oceniany, gdy nosił ogrodniczki do pracy: "Jestem pewien, że większość osób, które mijałem, myślała, że jestem kompletnym nieudacznikiem."
Trzeba mieć odwagę, by rzucić wyzwanie takiej krytyce. I, jak w przypadku większości modowych ryzyk, bycie sławnym pomaga. Coluche nie poniósł większych konsekwencji, gdy założył jeansowe ogrodniczki podczas wystąpienia telewizyjnego. Dziś, gdy inne mody sprzed roku 2000, takie jak szerokie jeansy czy masywne sneakersy, przeżywają renesans, marki takie jak Our Legacy czy Supreme również proponują nowe ogrodniczki.
Po zamianie moich Ogrodniczek La Salopette®, kojarzących się z pracą, na bardziej stonowaną, całkowicie białą wersję od Dickies, poczułem urok ogrodniczek. Ucieszyłem się z kieszeni wielkości smartfona na wysokości klatki piersiowej. Znalazłem też dziwny komfort w noszeniu ubrania na jednym ramieniu jak kombinezon. Mimo to tkanina była sztywna (podobno mięknie po kilku praniach), a nogawki spodni były na tyle szerokie, że zmieściłaby się w nich słoniowa łapa. Do tego perłowy kolor sprawiał, że nerwowo myślałem, czy nie wyglądam jak ktoś zmierzający na plac budowy. Zdecydowałem się więc na cieńsze spodnie w kolorze oliwkowym na festiwal Hellfest w Clermont-Ferrand, z miękką tkaniną i prostym krojem, który wydawał się niemal gładki.
Nosiłem je na lunchu, wykorzystując dodatkowe kieszenie, by schować kilka długopisów i złożoną sobotnią krzyżówkę. Tłum wydawał się obojętny, choć trzeba przyznać, że jadłem na miejscu, przy budce z jedzeniem, gdzie dziwne stylizacje są na porządku dziennym. Po posiłku dołączyłem do brata, by zobaczyć kilka wystaw sztuki, co wydawało się odpowiednim kontekstem dla tak ekscentrycznego wyglądu. Jedyny komentarz padł od mojego brata, który po prostu zapytał, gdzie zdobyłem te ogrodniczki. Przyznał, że tkanina, suchy bawełniany materiał typowy dla spodni wojskowych, nadawała im schludny wygląd. Mimo to przed wyjściem na kolację zmieniłem je na standardowe spodnie bawełniane. Nawet w niepretensjonalnej restauracji nie byłem gotowy, by przy stole ktoś wziął mnie za farmera.
